Μη χάσετε «Άγιος Γεώργιος» ή «Καλύβια»

«Άγιος Γεώργιος» ή «Καλύβια»

Ο οικισμός του Αγίου Γεωργίου, βρίσκεται κτισμένος σε απόσταση 2 χιλιομέτρων, βόρεια των Λιμεναρίων,  στο μέσο απέραντων ελαιώνων. Αυτό είναι το νέο όνομά του που πήρε το 1973 από την ομώνυμη εκκλησία του χωριού. Η παλαιότερη ονομασία του, που επικρατεί μέχρι σήμερα, ήταν «Καλύβια», αφού εδώ, από τον 19ο αιώνα, υπήρχαν μικρές καλύβες για την προσωρινή μετεγκατάσταση των κατοίκων του ορεινού οικισμού του Κάστρου, κατά την περίοδο της ελαιοσυλλογής. Οι κάτοικοι του Κάστρου δε μπορούσαν να διατηρούν μεγάλους ελαιώνες στο πευκόφυτο ορεινό οικισμό και κατέβαιναν στα πεδινά για την καλλιέργεια της ελιάς, οπότε θα ήταν πολύ δύσκολη η καθημερινή τους μετακίνηση για να καλύψουν απόσταση 10 χιλιομέτρων και να μεταφέρουν τον καρπό. Επίσης λεγόταν και «Μέση», διότι βρισκόταν ανάμεσα στο Κάστρο και στα Λιμενάρια.
Στον οικισμό, μέχρι το 1907, λειτουργούσε σχολείο μόνο κατά την περίοδο της ελαιοσυλλογής, αφού τότε έχουμε την αναγκαστική μετακίνηση των μαθητών στα πεδινά. Αρχικά φιλοξενούνταν στο γυναικωνίτη της Εκκλησίας και για το λόγω αυτό είχε ανοιχτεί και δεύτερη είσοδο στη δυτική πλευρά της Εκκλησίας που οδηγούσε κατευθείαν στο γυναικωνίτη ώστε οι μαθητές να μην περιφέρονται ασκόπως μέσα στο ναό. Στις αρχές του 20ου αιώνα μεταφέρθηκε σε μισθωμένο κτίσμα που βρίσκεται πίσω από την εκκλησία και λειτουργούσε ως Αστική σχολή με τρεις δασκάλους.

Ο οικισμός αυτός γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη μετά την έναρξη λειτουργίας της μεταλλευτικής εταιρείας στα Λιμενάρια, αφού οι καλύβες που προϋπήρχαν φιλοξένησαν το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων του ορεινού οικισμού, που ήρθαν για να εργαστούν και για αυτό θεωρήθηκε ως φυσική συνέχεια του Κάστρου. Αργότερα οι Καστρινοί έφτιαξαν εδώ μεγάλα σπίτια για μόνιμη εγκατάσταση, καθώς οι τιμές των οικοπέδων στα Λιμενάρια ήταν ιδιαίτερα υψηλές μετά τη ραγδαία βιομηχανική και οικονομική ανάπτυξη των αρχών του 20ου αιώνα. Άλλωστε ο φόβος των πειρατικών επιδρομών δεν υφίστατο πλέον και ο μόνος λόγος για να ανεβαίνουν οι κάτοικοι στο Κάστρο ήταν για την καλλιέργεια των κηπευτικών τους στις αναβαθμίδες της πηγής «γονάτι».
Ο οικισμός των Καλυβίων διατηρούσε πληθυσμιακή ισορροπία με αυτόν των Λιμεναρίων. Μάλιστα μετά το κλείσιμο των μεταλλίων, τα  Καλύβια έγιναν και πάλι ο κύριος οικισμός της κοινότητας μέχρι τη διάνοιξη της επαρχικής οδού Λιμένα Λιμεναρίων τη δεκαετία του 60, οπότε η τουριστική ανάπτυξη ευνόησε το οικισμό των Λιμεναρίων.  
Σήμερα τα Καλύβια είναι χώρος έλξης πολλών τουριστών, άλλοι για να επισκεφτούν το αρχαιολογικό Μουσείο Παπαγεωργίου,  άλλοι για να περπατήσουν στα σοκάκια του χωριού και άλλοι να απολαύσουν ντόπιο κατσικάκι στις παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές και να δοκιμάσουν το τσίπουρο που παράγεται στα παραδοσιακά αποστακτήρια του χωριού. Επίσης αρκετοί άνθρωποι από διάφορες πόλεις τις Ελλάδας και από το εξωτερικού αγόρασαν και ανακαίνισαν σπίτια του χωριού, ενώ ορισμένοι από αυτούς εγκαταστάθηκαν μόνιμα.
Εδώ γίνονται και δύο αξιόλογες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η μία είναι το «Για βρεξ’ Απρίλ’ μ’», γίνεται την τρίτη μέρα του Πάσχα στην πλατεία του χωριού και αφορά την αναβίωσης ενός πανάρχαιου εθίμου και χορού με τον οποίο ζητούν έναν βροχερό Απρίλη, γεγονός ιδιαίτερα ευεργετικό για τούς ελαιοπαραγωγούς.
Η άλλη εκδήλωση είναι οι φωτιές που ανάβουν στις 31 Ιουλίου με παλιά κοφίνια μελισσών κατά μήκος του κεντρικού δρόμου και οι άνθρωποι πηδάνε πάνω από αυτές για να γιορτάσουν τον ερχομό του Αυγούστου.

 

Χαλκιάς Γεώργιος

Επικοινωνία

Διεύθυνση:
Λιμενάρια Θάσου, 64002 Θάσος
Email: info@limenaria.gr